De laatste bewoner van het spookdorp
De wind floot door de kapotte luiken van het laatste huis aan de stoffige hoofdstraat. Ooit was Goudkreek een bruisend stadje geweest, vol mijnwerkers die droomden van rijkdom. Nu was er niemand meer. Niemand, behalve de oude Mejuffrouw Olifant, die weigerde te vertrekken. Ze zat elke avond op haar veranda in een schommelstoel die net zo kraakte als haar knieën, en ze praatte tegen de huizen alsof het haar buren waren.
'Goedenavond, meneer Bakkerij,' zei ze tegen het ingestorte winkeltje aan de overkant. 'En hoe gaat het vandaag met u, juffrouw Waterput?' De wind antwoordde met een zacht gekreun, en Mejuffrouw Olifant knikte tevreden, alsof ze precies begreep wat er werd gezegd. Op een avond, toen de maan vol en geel boven de bergen hing, hoorde ze ineens echte voetstappen op het knerpende grind.
Een jongen, niet ouder dan twaalf, stond verbaasd midden op straat. Hij was verdwaald tijdens een wandeltocht en zocht een plek om te schuilen. 'Bent u… echt?' stamelde hij. Mejuffrouw Olifant lachte een lach die klonk als roestige scharnieren. 'Echter dan al mijn buren hier,' zei ze, en ze wees naar de lege huizen. 'Kom, ik zet thee. Dan vertel ik je over de keer dat dit stadje nog vol leven zat.'
Die nacht hoorde de jongen verhalen die zo wonderlijk waren dat hij later nooit zeker wist of hij ze gedroomd had. Maar toen hij de volgende ochtend wakker werd op de veranda, lag er een warme deken over hem heen, en stond er een briefje naast hem: 'Vertel ze door, dan blijft Goudkreek leven.' Van Mejuffrouw Olifant was geen spoor meer te bekennen.