De gevleugelde bode die levens redde
Pjotr was maar een gewone postduif, grijs van veren en klein van stuk, maar in zijn borst klopte een dapper hart. Hij woonde in een houten til op het dak van een oude boerderij, samen met tientallen andere duiven die de hele dag niets beters deden dan koeren en pikken. Pjotr droomde van grotere dingen. 'Op een dag,' zei hij tegen niemand in het bijzonder, 'doe ik iets wat ertoe doet.'
Op een mistige ochtend bond de boer een klein kokertje aan Pjotrs pootje. In het kokertje zat een briefje, en de boer fluisterde: 'Vlieg naar het dorp achter de heuvels, vriend. Het is dringend.' Pjotr voelde zijn hartje bonken. Dit was zijn kans. Hij spreidde zijn vleugels en stortte zich in de grijze lucht, hoger en hoger, tot de boerderij onder hem niet meer dan een stipje was.
De reis was zwaar. Een gure wind probeerde hem terug te blazen, en halverwege schoot een hongerige valk op hem af. Pjotr dook, draaide en scheerde rakelings langs een kerktoren om te ontsnappen. Zijn vleugels deden pijn en zijn adem ging snel, maar hij dacht aan het briefje en aan de mensen die op hem rekenden. Opgeven kwam niet in hem op.
Eindelijk doemden de daken van het dorp op. Uitgeput streek Pjotr neer op de vensterbank van de dokter, die het kokertje meteen losmaakte. Op het briefje stond een vraag om hulp voor een ziek kind. Dankzij Pjotr kwam die hulp op tijd. Die avond, terug in zijn til, koerde Pjotr tevreden. Hij was nog steeds maar een gewone duif. Maar vanbinnen voelde hij zich zo groot als een adelaar.