Het gloeiende geheim van de geleerde
Het was al na middernacht toen Lena zich door het kelderraampje van het oude laboratorium wurmde. Haar opa had haar verteld dat hier vroeger een beroemde geleerde had gewerkt, en dat ergens in het gebouw nog een flesje stond dat in het donker bleef gloeien. Lena geloofde hem natuurlijk niet. Tot vannacht. Door de stoffige ruimte zweefde een zacht, groenig schijnsel, alsof iemand een stukje maanlicht in een potje had gevangen.
Op haar tenen sloop ze tussen de omgevallen stoelen en de vergeelde aantekeningen door. Het schijnsel kwam van een plank achterin. Daar stond het: een klein glazen flesje, niet groter dan haar duim, dat licht gaf zonder vlam, zonder lamp, zonder iets. 'Hoe kan dat nou?' fluisterde ze. En toen, heel zacht, klonk er een stem achter haar. 'Dat, jongedame, is een uitstekende vraag.'
Lena draaide zich met een ruk om. In de deuropening stond een doorzichtige gestalte: een vrouw in een ouderwetse jurk, met haar haar in een strakke knot. Ze leek zelf ook een beetje te gloeien. 'Schrik maar niet,' zei de gestalte vriendelijk. 'Ik heb hier lang geleden gewerkt. Dat flesje was mijn levenswerk. Ik vond het zo prachtig dat ik niet kon stoppen met ernaar kijken.'
Ze vertelde Lena de hele nacht over haar ontdekkingen, over de wonderen en de gevaren van het gloeiende spul. Toen de eerste zonnestraal door het keldergat viel, vervaagde de vrouw langzaam. 'Onthoud,' fluisterde ze nog, 'nieuwsgierigheid is een geschenk, maar wees altijd voorzichtig met wat je niet begrijpt.' En weg was ze, alsof ze nooit had bestaan.